Syrische vluchteling Moustafa (19) vindt basketbalgeluk terug bij Makeba

Geschreven door VBL in Andere op

Syrische vluchteling Moustafa (19) vindt basketbalgeluk terug bij Makeba

Ze zijn braaf en ze leren snel bij”, zegt Moustafa Madany. De jonge Syriër is sinds een maand oach van de 8- en 9-jarigen bij basketbalploeg Makeba in Mariaburg (Brasschaat). Eind 2015 vluchtte hij uit Aleppo. We haalden dit artikel uit de Gazet van Antwerpen

Moustafa Madany is gek op basketbal. Als sinds hij zich op 10-jarige leeftijd op de sport heeft gestort. In 2013 werd hij in Syrië uitgeroepen tot beste speler in zijn leeftijdscategorie. Hij was toen 15 jaar, speelde bij Al Ittahad SC Aleppo en was geselecteerd voor het nationale jongerenteam. Einde 2015 is hij het oorlogsgeweld in Syrië ontvlucht. Maar zijn ouders, oma, zusjes en broertje zijn in Aleppo achtergebleven. Of tenminste in wat er van de zwaar geteisterde stad nog is over-gebleven.

Gevaarlijke Route naar België

Moustafa heeft vanuit Aleppo de intussen 'klassieke' route naar België gevolgd: dwars door Turkije naar Istanbul, waar hij de gevaarlijke oversteek naar Griekenland heeft gemaakt om van daar via Macedonië, Servië, Kroatië, Slovenië, Oostenrijk en Duitsland - te voet, met de auto en vrachtwagen - in België terecht te komen. We zijn nu een goed jaar verder en Moustafa heeft elke strohalm die hem in België is aangereikt om ee nieuw leven op te bouwen met beide handen vastgegrepen. Zo is hij - nog in de periode dat hij in het asielcentrum van Kapellen verbleef - bij basketbalclub Makeba in Mariaburg beland. Een keerpunt.

“In het asielcentrum heb ik mijn assistent gevraagd of ik opnieuw basket kon spelen”, vertelt -Moustafa in het appartement van zijn oom Imad, die in 2000 uit Syrië is gevlucht. “Vroeger speelde ik bijna elke dag basket. Met de ploeg of met vrienden. Ik miste het zo. Ik heb 265 foto's van mijn leven in Syrië, en het zijn bijna allemaal foto's van basketbal. Dus heb ik die assistent wat van die foto's bezorgd, en ook filmpjes van wedstrijden met mijn ploeg in Aleppo. Een weekje later mocht ik bij Makeba proberen. Mijn Nederlands was niet echt goed. Gelukkig mocht ik toch blijven. Ik speel nu al ongeveer een jaar bij de juniors, en intussen ook bij de volwassenen.”

"Basketbal is mijn leven. En hopelijk ook mijn toekomst."

Leger zet familie onder druk

Moustafa's leven draait rond basket, dat is duidelijk. Over zijn familie praten doet hij liever niet. Of even, om daarna weer snel over te schakelen op basket.
“Via WhatsApp heb ik af en toe contact met mijn familie, maar het gaat niet goed. Het leger zet mijn vader onder druk omdat ik ben vertrokken. Ze eisen dat hij me terug naar Syrië haalt om mee te gaan vechten... Natuurlijk ga ik niet terug. Wat moet ik daar? De laatste drie jaar ben ik niet naar school kunnen gaan. Syrië ligt plat.”
“Maar ik denk dat Makeba mijn spel wel goed vindt, hebben ze jou daar iets van gezegd? Ik scoor nogal gemakkelijk. In Syrië stond ik daar bekend om. Ik train drie keer per week, en probeer er altijd te zijn. Ook al is het tot Brasschaat een busreis van veertig minuten. Sinds een maand ben ik ook coach geworden van de U10, dat zijn de 8- en 9-jarigen. Die kinderen leren zó snel. En ze amuseren zich. Ik vind het super, en ook fijn: ik verdien een centje bij. Basketbal is mijn leven. En hopelijk ook mijn toekomst.”

Imad Madany, Moustafa's oom, heeft met kritische blik naar zijn neef geluisterd, hem af en toe onderbroken en gecorrigeerd. Vanaf het eerste moment dat Moustafa voet op Belgische bodem heeft gezet, heeft hij zich het lot van zijn neefje aangetrokken. Nu hij net 19 is geworden, een leefloon krijgt en een studentenkamer huurt aan het Sint-Jansplein, blijft die bezorgdheid. “Maar ik moet eerst ook studeren natuurlijk”, haast Moustafa zich. “Ik moet een diploma hebben. Ik ben met niks uit Syrië gekomen, ik heb dus nog een lange weg te gaan. Ik zit in het vijfde jaar handel aan het IMS in Borgerhout, en dat is moeilijk. Mijn Nederlands is nog niet goed genoeg om met alle vakken goed mee te kunnen. Maar met de kinderen van Makeba heb ik geen taalprobleem. Ze spreken duidelijk en gebruiken minder moeilijke woorden.”

Aanwinst

Dat het klikt met de kinderen kan Tim Goossens - net als Moustafa coach bij Makeba - bevestigen. “Moustafa is een held voor hen, ze zien hem dolgraag”, zegt Goossens. “Ook de rest van de ploeg draagt hem op handen. De eerste weken is er spontaan geld ingezameld voor zijn basisuitrusting. Moustafa is absoluut een aanwinst voor Makeba.”

© Karin Vanheusden

 

Bekijk hier het filmpje rond het verhaal van Moustafa!